Momenteel zijn de Britpop-bands niet aan te slepen. The View, The Rakes, The Automatic………zijn het allemaal hypes, of zit er wel wat leuks tussen?
Jazeker! The Rifles uit Walthamstow hebben een erg leuk album afgeleverd met eigenlijk hit na hit. No Love Lost heet het en, hoewel de invloeden (Clash, Jam, Specials, Madness) wel erg duidelijk aanwezig zijn, hebben The Rifles toch een eigen geluid weten te verzinnen. Zo simpel kan muziek zijn!
Singles als She’s Got Standards (de opener) en Local Boy (onweerstaanbaar) knallen eruit, maar ook Peace & Quiet is een heerlijk nummer. Het swingt, het loopt als een trein, het klopt gewoon allemaal. Het enthousiasme straalt ervan af. Ook de ballad die op het album staat is mooi en deugt..
The Rifles hebben gewoon een heerlijk ongecompliceerd, fris album uitgepoept dat eigenlijk veel meer aandacht verdient dan het nu krijgt.
Maar ga ze zien op Lowlands 2007 en je bent om, geloof me nou maar……
Jesse Malin? Jesse Wie? Singer-songwriter? ………
Ja, Josh Homme, die kennen we wel, da’s die van Queens of the Stone Age. Ryan Adams, ohja, bekend. En Bruce Springsteen, ja, hallo, als je daar nooit van hebt gehoord… Nou, die hebben dus allemaal meegedaan op dit album van Jesse Malin. Is kennelijk een aardige vent. Maar hij is ook een groot liedjesschrijver, en dat blijkt uit dit album.
Wel eens van Idlewild gehoord?
Nou, ik niet. Terwijl deze Schotten toch alweer aan hun zesde album toe zijn. En dat is goed, heel goed.
Wat kun je verwachten? Heerlijke gitaarriffs en knallende drums, zoals in de opener In Competition For The First Time en If It Takes You Home (kort, puntig, fel), maar ook “gas terug” –momenten (luister naar Once In Your Life), hoewel het volume ook daar zich niet leent voor rustig achterover hangen. Zelfs een zeer strak swingend nummer als No Emotion komt voorbij.
Met één album meteen je naam vestigen, dat deden de Kaiser Chiefs in 2005 met hun release “Employment”, een fris album met flinke alternative hits als “I Predict A Riot”en “Everyday I Love You Less And Less”. Fris, vanwege de lekkere muziek van drummer Nick Hodgson en vooral het enthousiasme van frontman Ricky Wilson.
Nu zijn de “ Lads from Leeds” terug met een nieuw album, “Yours Truly, Angry Mob”. En het kan niet anders gezegd worden dan dat ze een stap vooruit hebben gedaan.
De Welshe Manic Street Preachers hebben de afgelopen twee jaar een “sabbatical” genomen om het hoofd even leeg te maken na het licht teleurstellende album “Lifeblood” uit 2004.
Het is natuurlijk prima om enkele goede muzieksites op de voet te volgen en vervolgens de plaatjes te luisteren en te kopen. Leuker is het nog om die sites voor te zijn. Op internet wordt er door enkele leuke initiatieven op ingespeeld.
Bijna allemaal met dezelfde insteek: toevoegen en zoeken van nieuwe bands. Het leuke is dat nieuwe bands voor zulke ‘gratis publiciteit’ altijd openstaan. Veel minder problemen dus om een liedje of een geheel album gratis te luisteren. Natuurlijk kun je bandjes beoordelen, suggesties doen, reageren en favorietenlijstjes samenstellen. Hieronder enkele initiatieven kort belicht.
DAZ is een muziekdatabase. Wel een zeer imposante met vele miljoenen records over artiesten, albums en release informatie. Het is geen Mp3 download service, maar meer een resource voor muziekliefhebbers met vragen. Het leuke is dat je als gebruiker het systeem ook mee kan helpen te ontwikkelen door jouw kennis ook in de database op te nemen. We kennen natuurlijk Wikipedia allemaal. Ergens is het hier wel mee te vergelijken, maar DAZ is veel ‘socialer’.
Fabchannel, een prachtige video muziek site met een flink archief aan live performances van o.a. de Melkweg en Paradiso, heeft nu ook een playlist player.
Met de playlist player kun je uit alle songs op Fabchannel een playlist samenstellen en deze vervolgens als een videoscherm op je website of weblog plaatsen. Speciaal voor Oorrrpijn hier een playlist player van FabChannel met een mixje van metal, rock en punk!
Playlist:
1. Nemesea - Selling Jesus
2. The Gathering - Eleanor
3. Bouncing Souls - Thrue Believer
4. Bouncing Souls - Sing Along Forever
5. Theux - Eighties Kickback
6. Juliette & The Licks - Mind Full of Daggers
7. Now It’s Overhead - Blackout Curtain
Empire staat voor een zelfverzekerde terugkeer van Kasabian. Na het debuut (Kasabian 2004) brachten de heren vorig jaar augustus hun tweede album uit. Het album ligt al een tijdje dus in de winkels maar net zoals bij de debuut cd krijg je het idee dat het op een of andere manier niet echt aanslaat in Nederland. Terwijl het een fantastische cd is en een geweldige band. Ze laten duidelijk horen waar hun invloeden liggen en vormen het tot iets nieuws en onweerstaanbaars.
Hit Parade is een overzicht van Paul Weller’s zijn totale carrière. Voor het eerst zijn een aantal hits van The Jam, The Style Council en zijn solomateriaal gecombineerd op 1 cd. Er is ook een 4cd boxset uitgebracht waarop alle singles staan die Paul Weller in zijn carrière heeft uitgebracht. De enkele cd versie is een selectie van die boxset.
Zo hier is hij dan de eerste best of collectie van de Britse band Oasis. Vele fans zullen zich bestolen voelen met deze release want er staan geen enkele nieuwe nummers op. Er waren wel geruchten over een aantal nieuwe tracks maar die zijn er uiteindelijk toch niet opgekomen. Verder kan men ook niet echt spreken van een echte best of want veel singles ontbreken op deze dubbelaar.
The Eagles Of Death Metal zijn een projectje van Jesse “The Devil” Hughes en Joshau Homme de laatste is beter bekend van Queens Of The Stone Age.
Dit is hun tweede cd met wederom net zoals op de eerste plaat simpelweg ongecompliceerde Rock ‘n’ Roll. Ik mag er graag naar luisteren. Op Death By Sexy staan weer zeer sterke nummers met als uitschieters: I Want You So Hard (Boy’s Bad News), I Got A Feelin (Just Nineteen), Cherry Cola en vele andere. Helaas is de cd alleen als import in te verkrijgen.
Net als zoveel andere bands brachten Razorlight dit jaar hun tweede album uit. De verwachtingen waren hooggespannen en na verhalen dat het niet echt lekker liep in de studio begon de meeste een beetje te twijfelen of ze iets fatsoenlijks zouden afleveren. De single “Somewhere Else” die ze vorig jaar uitbrachten beloofde in mijn ogen al veel goeds maar toch ging ik zelf een beetje twijfelen aan de verschillende verhalen in de muziekmedia. Vooral dat de deadline steeds verschoven maakt het vertrouwen wat minder.
Als je een liefhebber bent van goede Britse muziek dan kan je niet om Suede heen. De band van Brett Anderson, Simon Gilbert, Matt Osman en toen nog Bernard Butler. In 1992 na het uitbrengen van hun debuutsingle “The Drowners” werd Suede meteen door de Britse muziekpers gelanceerd als de redders van de Britse Alternative Music-Scene. En dat was heel logisch op de debuut-single stonden 3 zeer sterke nummers in de traditie van Bowie/Roxy Music/ The Smiths.
Eindelijk krijg je The La’s te horen zoals Lee Mavers (vocals, gitaar, songwriter) het in zijn hoofd hoorde en bedoelde.
The La’s was een Brits bandje dat in 1987 een platencontract tekende en het maar niet voorelkaar kreeg om hun debuutalbum naar hun/zijn wens op te nemen. Producers wisselde elkaar af. Bandleden wisselde elkaar af en in 1990 had de platenmaatschappij er genoeg van en verzamelde de in hun ogen meest geschikte opnames en bracht het debuut-album uit. Het publiek en de pers vond het geweldig maar Lee Mavers was niet happy en heeft nooit meer wat opgenomen en uitgebracht. Helaas want als je deze cd luistert kan je horen hoe geweldig hij als songwriter was.
Deze cd is onmisbaar in elke cd-collectie en mocht je deze aanschaffen doe dan toch even het reguliere album (The La’s) erbij want dan kan je het verschil horen.
