Een avondje Play in Hasselt levert, vooralsnog, het concert van het jaar op. En de dag begon nog zo zonnig....
Met Shuggie Otis’ Inspiration Information uit mijn autostereo blazend, door het Belgische binnenland cruisend. Op weg naar Hasselt, voor mijn interview met programmeur Koen Vanderhoudt en natuurlijk een fantastische line up later op de avond. Het zonnetje schijnt, de bloesem kietelt mijn neusslijmvlies (bijzonder irritant weer, grr). De psychsoul van Otis is de perfecte partner voor zo’n tripje. Glijdende orgeltjes, wah wah magie en instrumentale jams waar het funkzweet vanaf gutst. De zweverige soulstem zachtjes deinend op de lentebries.
Van die romantische lichtvoetigheid bleef weinig meer over eenmaal over de drempel van Kunstencentrum België gestapt. Hair Police is samen met John Olson bezig aan hun soundcheck en afgaande op het ongenadige volume belooft dat veel goeds voor later die avond. Eerst zijn de tieners van Krokodillenland aan de beurt. Zestien jaar zijn ze, ik was rond die tijd bezig met mijn eerste Vespa, Wu Tang en Dr. Dre. Deze gastjes niet. Zij dromen tijdens hun lessen scheikunde waarschijnlijk van noise, drones, electronica, effectenapparatuur, pedalen, gitaren en drums. Hun set is bijzonder prikkelend, het enthousiasme en de brutaliteit is aanstekelijk. De noisescapes mogen er zijn en vooral wanneer de drummer zijn vellen vol overgave mishandelt is de gedrevenheid bijzonder opwindend.
Daarna is Dominick Fernow, alias Prurient aan de beurt. Een optreden waar ik naar uitkeek sinds ik het machtige Black Vase (Hospital, 2005) en zijn split met black metal eenmansproject, Akitsa, hoorde. Prurient gaat voor de totale belevenis, al blijft het bloed ditmaal wel in zijn lichaam, de overgave is er niet minder om. Het schelle gepiep uit de effectendoosjes schaatst over mijn trommelvliezen en voor het eerst in mijn leven maak ik me zorgen over de toestand van die dingen. Helemaal in het zwart, compleet leren handschoenen, krijst Fernow zijn hele hebben en houden in twee microfoons die zo hard staan dat zijn stem voelt als een naald die langs de binnenkant van mijn hersenpan krast. Zijn liefde voor black metal (hij drumt in een black metal band, zo vertelt hij me later) is goed merkbaar, de intensiteit is alleen duizend maal sterker.
Dan, Hair Police, voor het eerst in Europa. Mike Connelly, die tegenwoordig ook deel uitmaakt van Wolf Eyes, is een rasechte performer. De metal poses en bijbehorende handgebaren en valse blik zijn ogen als hij zijn nekspieren spant voor weer zo’n oeruithaal zijn gemaakt voor het podium. En dat podium trilt onder de ronkende noiserock (rock ja, ja rock, ja) van het viertal. Met Wolf Eyes’ John Olson op sax erbij (ik kan niet wachten op een freejazz plaat van die vent!) is Hair Police onverslaanbaar, Wolf Eyes eat yr heart out. Alles klopt gewoon, de felle electronica uit een vreemd kastje, de bonkende, loeistrakke drums, het maniakale scheurwerk van Connelly op zijn gitaar en die bezeten schreeuw die uit zijn strot komt. Weer bijna black metal.
Han Bennink en Terrie Ex ronden de avond af zoals we van die twee gewend zijn. Onvoorstelbaar dat Bennink nog zo’n rappe coördinatie van ledematen heeft. Ruim zeventig jaar en nog gaat hij over zijn drumstel als de jonge hond die ooit met Eric Dolphy speelde. Terrie Ex’ basspel is vooral rudimentair, schrapende halen, onrustig heen en weer bewegend, vol vuur.
De eindconclusie van deze avond kon er maar één zijn: fuckin’ fantastisch en Hair Police tekent voor het concert van het jaar. Briljant.
Video: Hair Police live (helaas slechte geluidskwaliteit, zo schel is het niet en de drums zijn toch echt essentieel, hier niet hoorbaar.)
Reageren?