Het is toch wel een raar idee dat een legende als Neil Young niet eens de Ahoy meer vol krijgt. Tijdens zijn optreden gisteravond in het Rotterdamse popwalhalla bleek de zaal nog zeker voor een kwart leeg. Young vlamde er echter niet minder om.
Misschien is hij ook wel te veel in Nederland geweest, de afgelopen twee jaar. Eerst (voor astronomische bedragen) in de RAI, vervolgens al wat voordeliger geprijsd op Bospop. Hoewel ‘voor het festival was hij niet zo voordelig geprijsd, naar verluid. Ze hebben verlies geleden op zijn optreden. Anyway, en dan nu weer in de Ahoy. Maar dan wel met een set die op slechts een nummer of drie, vier na als dag en nacht verschilde met wat we of in de RAI of op Bospop kregen voorgeschoteld. Meer hits, minder obscuriteiten. En vooral veel feedback en ronkende gitaren.
Misschien is het feit dat Young een nieuw album heeft wel de reden dat veel mensen weg bleven. Het eind maart uitgekomen Fork In The Road is zacht gezegd niet zo heel super. Dat zal Young zelf ook hebben beseft, want hij speelde er slechts één nummer van. De rest van het optreden was een ‘greatest hits’ set die op oorverdovende sterkte werd gespeeld. Startend met Love And Only Love, daarna een ronkend hey Hey, My My (Into The Black) en de stoomlocomotief denderde direct goed op gang, om pas na een uur en drie kwartier weer piepend en knarsend tot stilstand te komen na publiekslieveling Like A Hurricane. Met een oeuvre als dat van Neil, mis je als bezoeker altijd nog wel wat ‘hits’. Ook zou je kunnen stellen dat het wel jammer is dat de anders zo wispelturige artiest ditmaal keurig binnen de lijntjes bleef. Shows die hij eerder dit jaar deed in Canada waren namelijk wat spannender van opzet en met naast Fork In The Road ook zijn megalomane Archives box in de winkelschappen, zou je toch net iets meer verwachten.
Maar een kniesoor die daar verder op let. Youngs voordracht is al jaren vlammend, zijn voorkomen nurks en geen liefhebber van zijn werk kon zich een buil vallen aan het optreden in Ahoy. Terwijl dat bij de duurdere shows in de RAI en enkele jaren eerder in de HMH wel het geval was. Dus in die zin was Neil Young in Ahoy misschien wel zijn ‘ultieme setlist’. Had hij zijn ultieme band mee gehad (Crazy Horse) was het vast legendarisch geweest. Nu was het boven alles degelijk en dus heel goed.
setlist:
Love And Only Love
Hey Hey, My My (Into The Black)
Everybody Knows This Is Nowhere
Pocahontas
Spirit Road
Cortez The Killer
Cinnamon Girl
Mother Earth
Don’t Let It Bring You Down
Lost In Space
Heart Of Gold
Comes A Time
Old Man
Mansion On The Hill
Get Behind The Wheel
Rockin’ In The Free World
Like A Hurricane
(fotografie © Angel Eyes 2009)
Reageren?